Strona główna Przepisy BHP Przepisy bhp – Pytania i Odpowiedzi

Przepisy bhp – Pytania i Odpowiedzi

106
0

Pytanie

Gdzie można znaleźć definicję wypadku lekkiego?

Czy taki rodzaj wypadków jest zdefiniowany w przepisach?

Odpowiedź

Przepisy definiują pojęcie wypadku przy pracy oraz wypadki przy pracy: ciężkie, zbiorowe i śmiertelne. Wypadki niemieszczące się w tej kategorii zdarzeń definiuje się przez dopełnienie jako wypadki przy pracy inne niż zbiorowe, ciężkie lub śmiertelne, czasami dla uproszczenia nazywane „lekkimi”.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych – dalej u.u.s.w.p. za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

– podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

– podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

– w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Zdarzenie może być zakwalifikowane jako wypadek przy pracy jedynie wówczas, gdy spełnia równocześnie wszystkie cztery warunki z definicji.

Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.u.s.w.p. za śmiertelny wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego nastąpiła śmierć poszkodowanego w okresie 6 miesięcy od zdarzenia.

Za ciężki wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego nastąpiło ciężkie uszkodzenie ciała, takie jak: utrata wzroku, słuchu, mowy, zdolności rozrodczej lub inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia, naruszające podstawowe funkcje organizmu, a także choroba nieuleczalna lub zagrażająca życiu, trwała choroba psychiczna, całkowita lub częściowa niezdolność do pracy w zawodzie albo trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała (art. 3 ust. 5 u.u.s.w.p.).

Zgodnie z art. 3 ust. 6 u.u.s.w.p. za zbiorowy wypadek przy pracy uważa się wypadek, któremu w wyniku tego samego zdarzenia uległy co najmniej dwie osoby.

Każde inne zdarzenie uznane za wypadek przy pracy, który nie wyczerpuje powyższych kategorii kwalifikuje się jako wypadek przy pracy inny niż zbiorowy, ciężki lub śmiertelny. Czasami dla uproszczenia zapisu tego rodzaje wypadki nazywane są „lekkimi”.

Pytanie

Zapisy instrukcji zakładowych, np. instrukcji bezpieczeństwa pożarowego nakładają większe rygory, niż wynika to z regulacji prawnych.

Które wymagania mają zastosowanie – te wynikające z przepisów powszechnie obowiązujących, czy te określone w instrukcjach?

Odpowiedź

Przepisy instrukcji wewnątrzzakładowych mogą być bardziej rygorystyczne niż te wynikające z aktów prawa powszechnego, jednak normy prawne w nich zawarte nie mogą niwelować jednych zagrożeń, potęgując inne, jeszcze bardziej niebezpieczne.

Zarówno instrukcje dotyczące bezpieczeństwa pożarowego jak i te, które dotyczą bhp należą do wewnątrzzakładowych źródeł prawa. Mają one moc obowiązywania ograniczoną do obszarów funkcjonowania danej organizacji. Ich główną rolą jest doprecyzowanie przepisów powszechnie obowiązujących (np. ustawy, rozporządzenia) do specyficznych dla danej jednostki warunków materialnych (np. budynki, maszyny, urządzenia) i niematerialnych (np. organizacja pracy, sposób wykonywania pracy, czynniki środowiska pracy) związanych z jej zakresem działania. Czasami instrukcje te mogą nakładać większe obostrzenia niż przepisy powszechnie obowiązujące, jak np.:

– zwiększenie liczby gaśnic,

– zastosowanie dodatkowych czujników dymu,

– zwiększenie liczby drzwi ewakuacyjnych,

– ograniczenie dostępu do stref niebezpiecznych,

– obowiązek informowania konkretnych osób o zagrożeniach,

– zakazy stosowania otwartego ognia w całym zakładzie,

– ograniczenie prędkości poruszania się pojazdów po drogach

wewnętrznych, itp.

W takich i podobnych sytuacjach wymagania przepisów wewnętrznych należy stosować w miejsce przepisów powszechnie obowiązujących.

Gdyby jednak z przepisów wewnętrznych wynikał np. obowiązek noszenia przez pracowników środków ochrony indywidualnej w sytuacji, gdy nie istnieje zagrożenie albo gdyby przepis z instrukcji niwelował jedno zagrożenie, potęgując jednocześnie inne, jeszcze bardziej niebezpieczne, to takie działania nie są zgodne z nadrzędnym obowiązkiem ochrony zdrowia i życia pracowników wynikającym z art. 207 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

 

967168

Pytanie

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wymaga szkoleń bhp od rolników indywidualnych, którzy nie zatrudniają pracowników.

Czy można na podstawie programu dostosowanego do prac rolnictwa dla szkolenia na stanowiskach robotniczych wykonać takie szkolenie?

Czy są inne przepisy mówiące o szkoleniu rolników indywidualnych?

Odpowiedź

Szkolenia bhp dla rolników indywidualnych, którzy nie zatrudniają pracowników nie wynikają z przepisów ustawy z dnia 26.06.1974r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1040) – dalej k.p., a tym samym nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27.07.2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. poz. 1860 ze zm.) – dalej r.s.b.h.p.

Zgodnie z przepisami k.p. oraz r.s.b.h.p. obowiązkowi szkolenia podlegają pracownicy i pracodawcy, przy czym koszty takiego szkolenia ponoszą pracodawcy. Przepisy te zatem nie mają zastosowania dla rolników indywidualnych, którzy nie zatrudniają pracowników. O szkoleniach bhp dla rolników indywidualnych wspominają jedynie przepisy ustawy z dnia 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2019 r. poz. 303) – dalej u.u.s.r. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.s.r. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego prowadzi działalność na rzecz zapobiegania wypadkom przy pracy rolniczej i rolniczym chorobom zawodowym, obejmującą w szczególności:

1) analizowanie przyczyn tych wypadków i chorób;

2) prowadzenie dobrowolnych nieodpłatnych szkoleń i instruktażu dla ubezpieczonych w zakresie zasad ochrony życia i zdrowia w gospodarstwie rolnym oraz postępowania w razie wypadku przy pracy rolniczej;

3) upowszechnianie wśród ubezpieczonych wiedzy o zagrożeniach wypadkami przy pracy rolniczej i rolniczymi chorobami zawodowymi, a także znajomości zasad ochrony życia i zdrowia w gospodarstwie rolnym oraz zasad postępowania w razie wypadku;

4) podejmowanie starań o właściwą produkcję i dystrybucję bezpiecznych środków stosowanych w rolnictwie oraz sprzętu i odzieży ochronnej dla rolników.

Pytanie

Jakie przepisy regulują zakaz palenia papierosów?

Odpowiedź

Regulacje związane z zakazem palenia zawarte zostały w ustawie z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych – dalej u.u.t., Zgodnie z art. 5 u.u.t. zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, w tym palenia nowatorskich wyrobów tytoniowych, i palenia papierosów elektronicznych, z zastrzeżeniem art. 5a:

1)na terenie zakładów leczniczych podmiotów leczniczych i w pomieszczeniach innych obiektów, w których są udzielane świadczenia zdrowotne,
2)na terenie jednostek organizacyjnych systemu oświaty, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, oraz jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, o których mowa w przepisach o pomocy społecznej,
3)na terenie uczelni,
4)w pomieszczeniach zakładów pracy innych niż wymienione w pkt 1 i 2,
5)w pomieszczeniach obiektów kultury i wypoczynku do użytku publicznego,
6)w lokalach gastronomiczno-rozrywkowych,
7)w środkach pasażerskiego transportu publicznego oraz w obiektach służących obsłudze podróżnych,
8)na przystankach komunikacji publicznej,
9)w pomieszczeniach obiektów sportowych,
10)w ogólnodostępnych miejscach przeznaczonych do zabaw dzieci,
11)w innych pomieszczeniach dostępnych do użytku publicznego.

Właściciel lub zarządzający obiektem lub środkiem transportu, w którym obowiązuje zakaz palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych, jest obowiązany umieścić w widocznych miejscach odpowiednie oznaczenie słowne i graficzne informujące o zakazie palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych na terenie obiektu lub w środku transportu, zwane dalej „informacją o zakazie palenia”.

Zgodnie z art. 5a u.u.t. właściciel lub zarządzający może wyłączyć spod zakazu określonego w art. 5 indywidualne pokoje w obiektach służących celom mieszkalnym. Właściciel lub zarządzający może wyznaczyć palarnię:

1)w domach pomocy społecznej lub domach spokojnej starości,
2)w całodobowych oddziałach psychiatrycznych, z wyłączeniem oddziałów dysponujących warunkami wzmocnionego i maksymalnego zabezpieczenia,
3)w hotelach,
4)w obiektach służących obsłudze podróżnych,
5)na terenie uczelni,
6)w pomieszczeniach zakładów pracy,
7)w lokalach gastronomiczno-rozrywkowych.

Właściciel lub zarządzający lokalem gastronomiczno-rozrywkowym z co najmniej dwoma pomieszczeniami przeznaczonymi do konsumpcji, może wyłączyć spod zakazu określonego w art. 5, zamknięte pomieszczenie konsumpcyjne, wyposażone w wentylację zapewniającą, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów – dalej r.o.p.

Zgodnie z § 4 ust. 1 r.o.p. w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji:

1)używanie otwartego ognia, palenie tytoniu i stosowanie innych czynników mogących zainicjować zapłon występujących materiałów:
2)w strefie zagrożenia wybuchem, z wyjątkiem urządzeń przeznaczonych do tego celu,
3)w miejscach występowania materiałów niebezpiecznych pożarowo,
4)w miejscach występowania innych materiałów palnych, określonych przez właściciela lub zarządcę i oznakowanych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi znaków bezpieczeństwa.

Pytanie

Czy przepisy nakazują wyposażenie głównego haka suwnicy w zabezpieczenie przed wypięciem tzw. zapadkę?

Odpowiedź

Przepisy bezpośrednio nie odnoszą się do suwnicy i obowiązkowego wyposażenia jej w hak z zabezpieczaniem przed wypięciem ładunku (tzw. zapadkę). Ogólne wytyczne dotyczą wszystkich maszyn do podnoszenia ładunków i zalecają zabezpieczenie ich m.in. przed: niebezpiecznym przemieszczaniem się ładunku albo swobodnym spadaniem ładunku; niezamierzonym uwolnieniem się ładunku. Jednym ze sposobów spełnienia opisanych wymagań jest stosowanie haków z zabezpieczeniem przed wypięciem.

Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy maszyny do podnoszenia ładunków, instalowane na stałe, tak się instaluje, aby zminimalizować ryzyko:

1)przygniecenia pracownika przez ładunek;
2)niebezpiecznego przemieszczania się ładunku albo swobodnego spadania ładunku;
3)niezamierzonego uwolnienia się ładunku.

Pytanie

Jakie regulacje definiują wymagania (wydzielenie, osobne pomieszczenie, wentylacja itp.) dla stanowisk ładowania akumulatorów przy wózkach elektrycznych prowadzonych, wyposażonych w zintegrowane prostowniki, jak i takie z oddzielnymi prostownikami?

Czy w polskim prawie funkcjonuje pojęcie stanowiska do ładowania i ładowni wózków?

Jaka jest różnica między nimi?

Odpowiedź

Obowiązujące przepisy nie definiują „stanowiska do ładowania akumulatorów wózków jezdniowych”, co więcej, nie podają wprost wymagań dotyczących ewentualnego wydzielenia tego typu stanowisk oraz zapewnienia na nich odpowiednich warunków technicznych (np. wentylacji).

Organizując stanowiska do ładowania akumulatorów wózków jezdniowych lub specjalnie przystosowane do tego celu pomieszczenia, należy uwzględnić m.in. zakres czynności obsługowych, typ i liczbę obsługiwanych urządzeń (baterii), sąsiedztwo innych stanowisk, czy też – pomieszczeń pracy oraz zagrożenia wynikające z występujących na stanowiskach lub w pomieszczeniach ładowania czynników szkodliwych i niebezpiecznych.

Należy przy tym uwzględnić przepisy bhp, ppoż. oraz przepisy budowlane, jak również normy, a ponadto zalecenia producentów obsługiwanych urządzeń (np. wózków jezdniowych podnośnikowych, prostowników i akumulatorów).

Aktualnie w prawie polskim nie funkcjonują pojęcia „stanowiska do ładowania wózków” i „ładowni wózków”. Jednak w praktyce tworzone są stanowiska do ładowania wózków oraz ładownie wózków, czyli odpowiednio wyposażone pomieszczenia przystosowane do ładowania akumulatorów (baterii) wózków jezdniowych – tzw. akumulatorownie.

Na podstawie obowiązujących przepisów i wiedzy praktycznej można przyjąć, że zasadnicza różnica między stanowiskiem a pomieszczeniem do ładowania akumulatorów wózków jezdniowych polega na tym, że stanowiska mogą znajdować się w pomieszczeniach innego przeznaczenia, np. w halach produkcyjnych lub magazynowych, zaś ładownie są wydzielonymi pomieszczeniami specjalnego przeznaczenia, do których dostęp mają tylko wyznaczeni i odpowiednio przeszkoleni pracownicy.

Stanowiska ładowania akumulatorów przeznaczone są przede wszystkim do ładowania pojedynczych akumulatorów najczęściej bezobsługowych, przy których zagrożenia związane z rozchlapaniem elektrolitu czy emisją wodoru są zwykle pomijalne.

Natomiast w akumulatorowniach odbywa się zwykle tradycyjne ładowanie najczęściej wielu baterii akumulatorów, któremu towarzyszą inne czynności obsługowe, takie jak: dolewanie wody destylowanej, wymiana baterii akumulatorów w wózkach (np. przy pomocy suwnicy) czy nawet proste prace serwisowe.

Identyfikując wymagania dotyczące stanowisk lub pomieszczeń pracy przeznaczonych do ładownia akumulatorów wózków jezdniowych, należy posługiwać się m.in. następującymi przepisami i normami:

– rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy,

– rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy związanej z występowaniem w miejscu pracy czynników chemicznych,

– rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów,

– rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

– rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie minimalnych wymagań, dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, związanych z możliwością wystąpienia w miejscu pracy atmosfery wybuchowej,

– PN-EN 1127-1:2009 (2011) Atmosfery wybuchowe. Zapobieganie wybuchowi i ochrona przed wybuchem. Część 1: Pojęcia podstawowe i metodyka,

– PN-EN 50272-3:2007 Wymagania bezpieczeństwa i instalowania baterii wtórnych. Część 3: Baterie trakcyjne.

929347

Pytanie

Jak często powinna odbywać się kontrola okresowa maszyn wyprodukowanych przed 2004 rokiem?

W skład komisji kontrolującej powinny wchodzić osoby upoważnione przez pracodawcę i posiadające odpowiednie kwalifikacje.

O jakich kwalifikacjach tu mowa?

Czy pracownik produkcji, utrzymania ruchu i specjalista BHP mogą tworzyć taką komisję i czy ich ocena będzie wiarygodną przed organami kontrolującymi?

Odpowiedź

Przepisy nie normują częstotliwości kontroli okresowej maszyn, w tym wyprodukowanych przed 2004 rokiem. W braku szczególnych regulacji optymalnym rozwiązaniem jest coroczna kontrola poprzedzająca sporządzenie i przedstawienie pracodawcy analizy stanu bezpieczeństwa i higieny pracy.

W skład zespołu kontrolującego poza pracownikiem służby bhp powinna wchodzić osoba w szczególności zatrudniona na stanowisku kierownika (mistrza, brygadzisty), pracownika utrzymania ruchu lub na stanowisku technologa. W braku jednoznacznego określenia odpowiednich kwalifikacji, powyższa kwestia pozostawiona jest uznaniu pracodawcy.

Uprawnieniem każdego pracobiorcy niezależnie od tego czy jest zatrudniony na podstawie stosunku pracy czy elastycznych form zatrudnienia jest prawo do bezpiecznych warunków pracy. Wiąże się z tym szereg obowiązków z zakresu bhp, wynikających z art 207 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U z 2018 r. poz. 917) – dalej k.p.

Zgodnie z przywołanym przepisem, obowiązkiem pracodawcy jest ochrona zdrowia i życia pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Szczególne obowiązki na pracodawcy wiążą się w przypadku gdy w procesach pracy wykorzystywane są maszyny i inne urządzenia techniczne.

Zgodnie z art. 215 k.p., obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie aby stosowane maszyny zapewniały bezpieczne i higieniczne warunki pracy, w szczególności zabezpieczały pracownika przed urazami, działaniem niebezpiecznych substancji chemicznych, porażeniem prądem elektrycznym, nadmiernym hałasem, działaniem drgań mechanicznych i promieniowania oraz szkodliwym i niebezpiecznym działaniem innych czynników środowiska pracy.

Kodeks pracy nie jest oczywiście regulacją szczegółową dotyczącą bezpieczeństwa pracy podczas eksploatacji maszyn i urządzeń technicznych. Problematyka związana z bezpieczeństwem pracy przy stosowaniu maszyn regulowana jest w sposób bardziej szczegółowy w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. poz. 1650 ze zm.) – dalej r.b.h.p. Zgodnie z § 51 r.b.h.p, maszyny i inne urządzenia techniczne, powinny spełniać wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy przez cały okres ich użytkowania.

Szczegółowa problematyka dotycząca technicznego bezpieczeństwa pracy związanego z maszynami uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz.U. poz. 1596) r.m.w.u.m.

Zapewnienie właściwego bezpieczeństwa pracy, w sytuacji gdy w procesach pracy wykorzystywane są maszyny wymaga przeprowadzenia czynności kontrolnych z poziomu zakładu pracy.

Zgodnie z § 26 r.m.w.u.m., w przypadku gdy bezpieczne użytkowanie maszyn jest uzależnione od warunków w jakich są one instalowane, pracodawca powinien poddać maszyny wstępnej kontroli po ich zainstalowaniu, a przed przekazaniem do eksploatacji po raz pierwszy – kontroli po zainstalowaniu na innym stanowisku pracy lub w innym miejscu.

Zgodnie z § 27 r.m.w.u.m., pracodawca powinien zapewnić aby maszyny narażone na działanie warunków powodujących pogorszenie ich stanu technicznego, poddawane były okresowej kontroli, a także badaniom przez jednostki działające na podstawie odrębnych przepisów albo osoby upoważnione przez pracodawcę i posiadające odpowiednie kwalifikacje.

Wyniki powyższych kontroli powinny zostać zarejestrowane i pozostawione do dyspozycji zainteresowanych organów przez okres 5 lat od dnia zakończenia kontroli.

Przywołane wyżej regulacje dotyczące kontroli maszyn nie dają odpowiedzi na dwa kluczowe dla praktyki pytania – z jaką częstotliwością kontrola powinna być przeprowadzona, oraz czym są odpowiednie kwalifikacje osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli maszyn.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że przepisy nie regulują częstotliwości kontroli okresowej maszyn wyprodukowanych przed 2004 r.

W braku szczegółowych regulacji optymalnym rozwiązaniem będzie przyjąć, że kontrola okresowa powinna być przeprowadzana corocznie, co pozwoli na uwzględnienie jej wyników w sporządzanej i przedstawianej pracodawcy okresowej analizie stanu bhp.

Oczywiście kontrola maszyn może i powinna być przeprowadzana – przynajmniej w podstawowym zakresie, w ramach przeprowadzanej przez służbę bhp kontroli warunków pracy oraz przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jak już wspomniano, okresowa kontrola maszyn może być przeprowadzona przez osoby upoważnione przez pracodawcę i posiadające odpowiednie kwalifikacje. Ponieważ przepisy nie wskazują czym są odpowiednie kwalifikacje – należy przyjąć, że ocena w tym zakresie należy wyłącznie do pracodawcy. Z całą pewnością osobą odpowiednią będzie pracownik służby bhp lub osoba zatrudniona przy innej pracy wykonująca zadania służby bhp.

W żadnym razie nie można jednak uznać, że pracownik służby bhp będzie mógł przeprowadzić kontrolę okresową maszyny w sposób samodzielny – przepis wymaga bowiem aby kontrole były przeprowadzane przez osoby upoważnione a nie osobę upoważnioną.

Tym samym kontrola powinna być przeprowadzona w zespole. Obok pracownika służby bhp w skład powołanego zespołu kontrolnego może wchodzić pracownik zatrudniony na stanowisku kierownika (mistrza, brygadzisty), technologa czy pracownika utrzymania ruchu, który zna budowę kontrolowanych maszyn, wie co powinno zostać skontrolowane oraz posiadać adekwatne do przeprowadzonych czynności kontrolnych doświadczenie zawodowe.

Uwzględniając powyższe można uznać, że pracownik produkcji oraz pracownik utrzymania ruchu, którzy spełniają powyższe podstawowe kryteria mogą zostać powołani skład zespołu, który będzie przeprowadzał kontrole okresowe maszyn.

Problematyka bezpieczeństwa i higieny pracy związana z użytkowaniem maszyn podlega czynnościom kontrolno-nadzorczym realizowanym przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy.

Mają oni prawo zweryfikować czy pracodawca zapewnia przeprowadzanie kontroli maszyn w tym kontroli okresowych. Uwzględniając brak jednoznacznych i precyzyjnych przepisów prawnych w omawianym zakresie wydaje się, iż przeprowadzanie kontroli przez osoby o których mowa w pytaniu, posiadające bliżej nieokreślone kwalifikacje (w tym doświadczenie) techniczne nie powinno zostać zakwestionowane przez organy kontroli i nadzoru. Inspektor pracy nie ma bowiem możliwości wskazania bezpośredniej podstawy prawnej wskazującej na wymóg posiadania konkretnego poziomu kwalifikacji oraz częstotliwości przeprowadzania kontroli okresowych maszyn.

Pytanie

Czy są przepisy, które omawiają odzież ochronną dla spawacza?

Czy ubranie (spodnie, buty) spawacza musi być z atestem dla spawacza?

Jakie przepisy nakazują stosowanie przez spawaczy rękawów i fartuchów spawalniczych?

Odpowiedź

Obecnie nie ma przepisów określających, kiedy i jakie rodzaje odzieży i obuwia roboczego, odzieży ochronnej oraz w jakiej ilości powinny otrzymywać osoby wykonujące określone rodzaje prac. Ustalenia te należy opracować w zakładzie pracy biorąc pod uwagę:

– rodzaj wykonywanych prac,

– zagrożenia występujące przy pracach,

– warunki środowiska pracy,

– inne wymagania przepisów szczegółowych.

Pracodawca kierując się znajomością warunków pracy musi zdecydować czy na danym stanowisku pracy należy się odzież robocza i jaka, oraz komu i jaką należy dostarczyć odzież ochronną.

Podobnie jest ze środkami ochrony indywidualnej. Pamiętać należy, że ustalenia te muszą być konsultowane z zakładową organizacją związkową (społecznym inspektorem pracy, a jeżeli w zakładzie związku zawodowego nie ma – porozumieć się z pracownikami wybranymi w tym celu przez załogę.

Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach

Przepisy dotyczące wymagań odzieży ochronnej stosowanej przez osoby zatrudnione do spawania znajdują się w PN – EN 470-1

Zgodnie z art. 2376 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – dalej k.p., pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami.

Dostarczane pracownikom do stosowania środki ochrony indywidualnej powinny:

1)być odpowiednie do istniejącego zagrożenia i nie powodować same z siebie zwiększonego zagrożenia,

2)uwzględniać warunki istniejące w danym miejscu pracy,

3)uwzględniać wymagania ergonomii oraz stan zdrowia pracownika,

4)być odpowiednio dopasowane do użytkownika – po wykonaniu niezbędnych regulacji

Wymagania ogólne dotyczące odzieży ochronnej określa

PN – EN 340 Odzież ochronna – Wymagania ogólne

Norma określa ogólne wymagania z zakresu ergonomii, oznaczenia wielkości, nieszkodliwości i znakowania odzieży ochronnej oraz informacji, które powinien dostarczyć producent wraz z odzieżą ochronną.

Niniejsza norma nie powinna być stosowana odrębnie, lecz tylko w powiązaniu z inną normą zawierającą wymagania dla określonego wykonania wyrobu w celu zapewnienia ochrony.

Dobór odpowiednich typów środków ochrony indywidualnej dla spawacza

1. Dobór środków ochrony oczu i twarzy

W zależności od procesu spawania i technik pokrewnych stosuje się różne konstrukcje ochron oczu i twarzy. Stosując to kryterium środki ochrony oczu można podzielić na:

– środki stosowane podczas spawania gazowego, lutospawania oraz cięcia tlenem;

– środki stosowane podczas spawania łukiem elektrycznym lub elektrożłobieniu, cięciu tlenem lub strumieniem plazmy;

– przyłbice spawalnicze wykorzystywane są głównie w procesach technologicznych wymagających długotrwałego, intensywnego spawania (o dużym natężeniu przepływu gazu);

– kaptury spawalnicze stosowane są najczęściej w miejscach trudno dostępnych i wymagających zmiennego ustawiania głowy i ciała;;

– tarcze spawalnicze – przeznaczone są do ochrony oczu, całej twarzy i szyi spawacza. Podstawowym ograniczeniem zastosowania tarczy spawalniczej jest konieczność trzymania jej w ręku podczas spawania, co znacznie zmniejsza swobodę ruchów pracownika, np. uniemożliwiając przytrzymanie spawanego przedmiotu.

2. Ochrona rąk przed odpryskami stopionych metali – rękawice wykonane ze skór chromowych o wyprawie termoodpornej (skóry bydlęce i świńskie), podszewka impregnowana niepalnie. Rękawice spawalnicze powinny być szyte nićmi niepalnymi.

3. Obuwie dla spawaczy

Obuwie dla spawaczy może być obuwiem bezpiecznym lub ochronnym, w zależności od tego czy jest wyposażone w podnoski wytrzymałe na uderzenie z energią 200 J czy energią 100 J. Powinna być stosowana konstrukcja obuwia typu B lub C (trzewiki lub półsaperki). Obuwie powinno być odporne na działanie iskier i odprysków gorących metali. Z tego względu obuwie powinno być wykonane ze skóry odpornej na działanie czynników gorących. Istotna jest odporność skóry na przepalenie (minimum 20 s/mm) i skurcz powierzchniowy po ogrzewaniu (maksimum 30%).

4. Odzież dla spawaczy

Do grupy odzieży chroniącej przed czynnikami gorącymi należy odzież dla spawaczy. Są to najczęściej ubrania lub kombinezony uszyte z tkanin impregnowanych przeciwpalnie i o odpowiednich właściwościach dielektrycznych oraz odporności na działanie drobnych rozprysków płynnego metalu. Powszechnie stosowane są również fartuchy dla spawaczy wykonane ze skór. Konstrukcja odzieży powinna uniemożliwiać zatrzymywanie się na odzieży stopionego metalu. Odzież raczej nie powinna zawierać kieszeni. Jeżeli spodnie posiadają kieszenie i nie powinny one być odchylone od bocznego szwu o kąt większy niż 10[0]. Spodnie nie powinny mieć zakładek i mankietów. Zapięcia powinny być tak projektowane by nie tworzyły otworów i fałd. Wymagania dla odzieży ochronnej dla spawaczy przedstawia norma PN-EN 470-1.

PN – EN 470-1 Odzież ochronna dla spawaczy i osób wykonujących zawody pokrewne

Niniejsza norma opisuje metody badań i wymagania dotyczące odzieży ochronnej stosowanej przez osoby zatrudnione do spawania i czynności podobnego typu i poziomu zagrożeń.

Ten typ odzieży ochronnej jest stosowany jako ochrona przed małymi kroplami stopionego metalu, krótkim czasem kontaktu z płomieniem oraz promieniowaniem ultrafioletowym, stosowany w sposób ciągły przez 8 h w warunkach danego stanowiska pracy.

W celu zmniejszenia prawdopodobieństwa zakupienia niewygodnych środków ochrony indywidualnej należy przeprowadzić dobór tych środków w porozumieniu z pracownikami. Pracownicy i (lub) ich przedstawiciele powinni być informowani o wszystkich podejmowanych działaniach dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia w przypadku stosowania przez nich środków ochrony indywidualnej.

Zgodnie z art. 23711a § 1 k.p. pracodawca konsultuje z pracownikami lub ich przedstawicielami wszystkie działania związane z bezpieczeństwem i higieną pracy, w szczególności dotyczące przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego.

 

prowadzimy obsługę bhp budów i remontów

dzwoń 501-700-846

Pytanie

Czy są przepisy określające wymiar stopni schodów ewakuacyjnych?

Odpowiedź

Wymiary stopni schodów znajdujących się na drodze ewakuacyjnej wskazano w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wymagania i wymiary dla schodów, które mogą stanowić element drogi ewakuacyjnej zawarto w Dziale III – Budynki i pomieszczenia w Rozdziale 4 – Schody i pochylnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie..

Graniczne wymiary schodów stałych w budynkach o różnym przeznaczeniu określa zestawienie:

1.Budynki mieszkalne jednorodzinne i w zabudowie zagrodowej oraz mieszkania dwupoziomowe:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 0,8 (m),
b)minimalna szerokość użytkowa spocznika – 0,8 (m),
c)maksymalna wysokość stopni – 0,19 (m).
2.Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki zamieszkania
zbiorowego oraz budynki użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków zakładów opieki zdrowotnej, a także budynki produkcyjne, magazynowo-składowe oraz usługowe,
w których zatrudnia się ponad 10 osób:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 1,2 (m),
b)minimalna szerokość użytkowa spocznika – 1,5 (m),
c)maksymalna wysokość stopni – 0,175 (m).
3.Przedszkola i żłobki:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 1,2 (m),
b)minimalna szerokość użytkowa spocznika – 1,5 (m),
c)maksymalna wysokość stopni – 0,15 (m).
4.Budynki opieki zdrowotnej:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 1,4 (m),
b)Minimalna szerokość użytkowa spocznika – 1,5 (m),
c)Maksymalna wysokość stopni – 0,15 (m).
5.Garaże wbudowane i wolno stojące (wielostanowiskowe)
oraz budynki usługowe, w których zatrudnia się do 10 osób:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 0,9 (m),
b)minimalna szerokość użytkowa spocznika – 0,9 (m),
c)maksymalna wysokość stopni – 0,19 (m).
6.We wszystkich budynkach niezależnie od ich przeznaczenia schody do kondygnacji podziemnej, pomieszczeń technicznych i poddaszy nieużytkowych:
a)minimalna szerokość użytkowa biegu- 0,8 (m),
b)minimalna szerokość użytkowa spocznika – 0,8 (m),
c)maksymalna wysokość stopni – 0,2 (m).

W budynkach użyteczności publicznej oraz budynkach produkcyjnych łączną szerokość użytkową biegów oraz łączną szerokość użytkową spoczników w klatkach schodowych, stanowiących drogę ewakuacyjną, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać równocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się obecność największej ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, lecz nie mniej niż określono to powyżej.

Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych do budynku powinna wynosić co najmniej 1,2 m, przy czym nie może być mniejsza niż szerokość użytkowa biegu schodowego w budynku, przyjęta zgodnie z wymaganiami określonymi w tabeli powyżej.

Szerokość użytkową schodów stałych mierzy się między wewnętrznymi krawędziami poręczy, a w przypadku balustrady jednostronnej – między wykończoną powierzchnią ściany a wewnętrzną krawędzią poręczy tej balustrady. Szerokości te nie mogą być ograniczane przez zainstalowane urządzenia oraz elementy budynku.

Liczba stopni w jednym biegu schodów stałych powinna wynosić nie więcej niż:

1.14 stopni – w budynku opieki zdrowotnej,
2.17 stopni – w innych budynkach.

Liczba stopni w jednym biegu schodów zewnętrznych nie powinna wynosić więcej niż 10.

Szerokość stopni stałych schodów wewnętrznych powinna wynikać z warunku określonego wzorem: 2h s = 0,6 do 0,65 m, gdzie h oznacza wysokość stopnia, s – jego szerokość.

Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy głównych wejściach do budynku powinna wynosić w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej co najmniej 0,35 m.